Startpagina

Een omslag in ons denken

Een omslag in ons denken bereiken we door denkbeelden te veranderen die gebruik maken van woorden en  denken die problemen bevestigen en werkelijkheid maken. Hier volgen enkele methoden en zienswijze om deze verandering waar te maken:

Veranderingen

'Behalve verandering is er niets blijvend' is een vaak geciteerde wijsheid. Verandering kan op twee manieren plaatsvinden:
* Je initieert en plant zelf een verandering. Dit soort veranderingkan iets betrekkelijk kleins zijn, zoals een nieuwe auto of een nieuwe keuken aanschaffen, maar anderzijds ook van grote invloed zijn op je leven, bijvoorbeeld verhuizen of van baan veranderen. In al deze gevallen heb je het gevoel dat je een zekere mate van controle hebt, hoewel krachten van buiten een spaak in het wiel kunnen steken en je een hopeloos en gestresst gevoel kunnen geven.
* Een verandering kan je worden opgelegd, bijvoorbeeld door je werkgever of door gebeurtenissen zoals een onverwachte zwangerschap of de dood van een dierbaar iemand. Verandering is moeilijker te accepteren wanneer je je er slachtoffer van voelt.

Er bestaat niet één juiste plattegrond van verandering. Om te overleven en te bloeien is het nodig om te herkennen dat verandering plaatsvindt, en strategieën op te stellen om met de verandering mee te werken in plaats van je ertegen verzetten. Elke verandering , welke deze ook is, kun je menselijk en betrokken afhandelen.  Je kunt verandering voor jezelf gemakkelijk maken door te begrijpen wat je ervaart. In plaats van jezelf te straffen in het geval dat je denkt dat je het beter had kunnen doen, ben je wat vriendelijker voor jezelf en concentreer je jezelf op wat je goed hebt gedaan.

Voor optimale resultaten dien je zeker te weten welk resultaat je precies wenst van de verandering die je wilt doorvoeren. Maak je doelen helder en breng je verborgen angsten aan het licht.

Cartesiaanse fouten....

De invloedrijkste filosoof in de zeventiende eeuw was René Descartes. Hij heeft het bewustzijn op een voetstuk geplaatst en heeft ons het onbewuste, gelukkig maar tijdelijk, afgenomen. Descartes heeft vele verstandige dingen beweerd, maar juist twee van zijn belangrijkste ideeën waren fout. Ten eerste ging hij uit van een strikte scheiding tussen lichaam en geest. Het lichaam is stoffelijk en beantwoordt aan de wetten van de natuur. De geest staat los van het lichaam en beantwoordt aan heel andere wetten. De geest is datgene wat ons stuurt en wat onze beslissingen neemt.

Biofeedback
We weten inmiddels dat dit niet waar is. Geest en lichaam kun je niet zomaar losmaken, en ons lichaam neemt allerlei beslissingen, ook als de geest er anders over denkt. Je lichaam vertoont angstreacties als dat nodig is. Een strikte scheiding van een geest die beslist, en een lichaam dat gehoorzaamt, is dus niet te handhaven. Je lichaam bemoeit zich voortdurend met zaken waarvan Descartes beweerde dat de geest er verantwoordelijk voor was.

Tweede misser
Descartes ging ervan uit dat alle mentale of psychologische activiteit(de geest) bewust is.
Buiten die bewuste geest is er alleen een lichaam, en in dat lichaam spelen zich alleen biologische en geen psychologische processen af. Hij ontkende het bestaan van het onbewuste. Hij haalde een streep door het idee dat er mentale processen zijn waarvan we ons niet bewust zijn.

We ondervinden nog steeds de nadelen van Descartes' fout. Het cartesiaanse denken is nog steeds sterk aanwezig in het onderwijssysteem. Het bewustzijn wordt nog steeds gelijkgesteld met de 'rede' en het verstand.

'Wat je voelt is niet wat je bent'

Alle. Alles. Alle gevoelens, alle gedachtes, alle emoties. Uiteindelijk is er geen een van jou. Ze worden allemaal gevoeld en vervolgens claimen wij die dingen. Als gevoelens en gedachtes en emoties vrij worden ervaren, dan is daarvan 90 seconden een fysiologisch effect meetbaar in je lichaam. Daarna is het weg.
Dus als je al drie dagen lang onwijs boos bent, dan weet je nu dat je het al drie dagen min 90 seconcen heel persoonlijk hebt genomen. En dat geeft maar weer aan hoe de betrokkenheid van de mind is. Er zijn mensen die hun hele leven lang boos zijn. Die herleven een herinnering aan iets wat is gebeurd. Dat ze daar last van hebben en ook letterlijk die boosheid worden. Dat zie je bij sommige mensen. Je ziet het aan hun totale fysiek dat ze de emotie waar ze in zitten totaal belichaamd hebben.

Verslaving
En sterker nog, als je maar tegen jezelf zegt: 'Ik ben bang' ik ben bang, ik ben bang', dan overtuig je je lichaam er ook van dat die angst echt is. Daarmee leg je dus ook de basis voor een verslaving aan angst. Net als bij iedere andere verslaving moet je dan op zoek naar je 'shotje angst' om je goed te voelen. En net als bij iedere andere verslaving is het hier moeilijk om cold turkey af te kicken. Omdat je zo'n afhankelijkheid hebt gecreëerd van dat gevoel, daar zit een schijnveiligheid in. Het is dus begonnen bij het gevoel: Ik voel dit, dus dat moet ik wel zijn.

Voelen en ervaren
En dat is het probleem met voelen en ervaren. Het is zo dichtbij, het gebeurt natuurlijk in je lichaam, dat je bijna automatisch denkt dat als jij iets voelt, dat jij dat dan bent of dat je dat hebt. Als je naar een enge film kijkt, dan voel je de sensatie van angst. Maar tegelijkertijd weet je, dit is een film. Die angst is niet van mij. Nou dit is hetzelfde. Alleen de mind vertelt je dat het gevoel wel van jou is en dat jij het moet oplossen. De claim van de mind, dat is waar alle ellende begint.

Wat kun je er aan doen?
1. Maak een nulmeting van wat je voelt. Als je wilt opmerken dat er iets verandert in je  gevoel, dan is het een vereiste dat je weet hoe je je nu voelt. Want anders merk je niet op dat er iets verandert. Je gaat zitten, je doet je ogen dicht: hoe voelt je lichaam, hoe is je ademhaling, heb je een druk hoofd? Je registreert wat er op dit moment gebeurt. Dat wordt dan je referentiepunt: 'Zo voel ik me nu'.

2. Merk een verschil in wat je voelt. Ben je lekker ontspannen en raak je ineens geïrriteerd door iemand, dan zal het dus heel duidelijk zijn dat je opeens irritatie voelt. Dan sta je als het ware op een soort kruising. Je kan linksaf gaan, de oude weg, dan stap je dus eigenlijk in het verhaal en ga je dat energie geven. Wat je ook kan doen is denken....

3. Let it be... Als je dan op dat moment de irritatie gewoon voelt, dus echt bewust, hoe voelt  dat in je lichaam, en terwijl je dat voelt je je realiseert: ' Het enige wat er nu gebeurt in dit lichaam is dat er irritatie wordt gevoeld en je stopt daar het verhaal van wie dat zou zijn, wie zijn schuld het is en wat je er aan moet doen om het op te lossen, dan merk je na 90 seconden of sneller, dat het gevoel van irritatie.. weg is!

Samenvattend: Het gevoel komt op, het wordt gevoeld, het wordt gezien voor wat het is. Maar omdat er niet meer iemand is die dat gevoel van irritatie pakt en het zich toeeigent, gaat het gewoon verder en is het na 90 seconden gewoon weg. Dat is alles. En dat kan je de hele dag doen. 'Wat je voelt is niet wat je bent'.

De kunst van het doorhakken van knopen

Werken zonder plezier, verplichte bezoekjes, zorgen voor een ondankbaar iemand, we doen allemaal wel dingen die we eigenlijk niet willen. En daarmee ophouden? Het lijkt soms wel onmogelijk! Alsof we helemaal in de ban zijn van die gewoonte. Alsof we het ons niet voor kunnen stellen dat we zonder zouden kunnen. Je kunt wel degelijk dingen uit je systeem lospeuteren, die allang niet meer bij je passen. En ga je lang genoeg door, dan kun je het zelfs moeiteloos loslaten! Hoe leuk is dat!

Naast lichamelijke klachten, die om verandering vragen, heb je soms ook verandering nodig op een heel ander gebied. Je moet leren knopen door te hakken. Dat is vaak niet makkelijk. Vooral als het gaat om te stoppen met iets wat je al heel lang doet.  En er is één beslissing die voor veel mensen, vooral voor 'gevers', heel moeilijk is, maar wel het allerbelangrijkst: kiezen voor jezelf!

Jezelf centraal stellen. Voelen hoeveel energie iets kost. In contact zijn met jezelf en je eigen behoeften. Dat zijn de grote lessen van het leven. Hoe gevoeliger je bent, des te groter de uitdaging. Wanneer je eindelijk ziet dat jij belangrijk bent, dan worden de beslissingen ineens makkelijk. Check jezelf eens na langs 5 vragen:
* word ik er vrolijk van?
* voel ik me hierdoor groeien?
* ben ik daarna meer ontspannen?
* heb ik daarna meer energie?
* blijft het blije gevoel langer dan een uur hangen?
Krijg je een 'nee'? Vraag jezelf dan af of je er wel mee door moet gaan.

Waarschuwingen krijgt elk mens. Omdat je jezelf vergeet. Omdat je over je grenzen gaat. Omdat je maar doorholt. Totdat je een waarschuwing krijgt. Je valt eens wat meer, je polsen doen pijn, hoofdpijn. Zolang je niet wilt zien dat je ergens mee op moet houden, blijft je lichaam signalen geven. Net zolang tot je een keer gaat luisteren en knopen gaat doorhakken.

 

Konfliktdenken oplossen

Konflikten horen bij het menselijk leven en de sociale interactie. Ze moeten niet worden verward met geweld, de meest disfunctionele manier voor het oplossen van konflikten. Konflikten ontstaan uit twee of mer onverzoenlijke meningen, principes of belangen. Aangezien het bij vrijwel elk konflikt draait om tegengestelde oogmerken, kan er pas een oplossing worden gevonden wanneer er iets grondig verandert, zoals de oogmerken zelf, of de verwachtingen die eraan ten grondslag liggen. 

Er komen pas doorbraken in konflikten tot stand als de standpunten ontrafeld en getransformeerd zijn tot uitingen van legitieme belangen. Als de ruziënde partijen eenmaal hun belangen helder hebben geformuleerd, kunnen ze het konflikt herwaarderen als een gemeenschappelijk probleem. Dan kunnen we elkaar zien als 'collega's' die samen aan de oplossing van het probleem werken.

Dit proces kan alleen ontstaan en continu succesvol zijn als alle deelnemers aandachtig en respectvol luisteren. Als een deelnemer aan de discussie een emotionele opmerking maakt of een bezwaar laat horen, is dat de gelegenheid om te vragen: 'Wat is het precies waarover je je zorgen maakt? Het antwoord kan rationeel of irrationeel zijn, maar in beide gevallen moet het gehoord en erkend als een inzicht dat tot een belangrijke doorbraak kan leiden.

Het resultaat van dit proces, of het nu om een konfliktoplossing gaat of om het ontwikkelen van beleid dat konflikten voorkomt, is vaak een doorbraak die niemand bij het begin van het proces had kunnen voorspellen. Als er een oplossing wordt gezocht op een hoger bewustzijnsniveau dan het niveau waarop het probleem is ontstaan, vergemakkelijkt dat de toegang tot hogere wijsheid.

Genetisch dogma

Er gaat geen week voorbij zonder dat het een of andere medische artikel verband legt tussen een ziekte en een genetisch defect. Kanker-gen,Alzheimer-gen,- het zijn stuk voor stuk ideeën die het heersende, hardnekkige geloof blijven voeden dat onze genen bepalend zijn voor ons lot.
Het blijkt dat slechts een relatief klein percentage aandoeningen, ziekten of gebreken werkelijk aan onze genen is toe te schrijven. Uiteindelijk stelt men vast dat tenminste 60 procent van alle kankergevallen voortkomt uit oorzakelijke factoren in de omgeving. Verder valt te ontdekken dat- zelfs als er een nauwe correlatie bestaat tussen een milieufactor en een ziekte- betrekkelijk weinig mensen die aan die factor blootstaan de ziekte daadwerkelijk krijgen.

Hoe zit het met die anderen die wel blootgesteld werden aan b.v asbest, maar de ziekte niet kregen?
Wat hebben zij wel of niet gedaan waardoor zij gezond bleven?
Welke andere factoren spelen een rol als de ziekte zich manifesteert?

Geschiedenis van de geneeskunde
De medische wetenschap lijkt weinig nieuwsgierig naar de ongrijpbare en onzichtbare factoren die ons ziek maken of genezen. Dankzij een programmering van 300 jaar en de invloed van het centrale dogma 'genetisch bepaald'  op de geneeskunde zijn we onszelf gaan zien als een soort biochemische, robotachtige voetuigen voor onze genen. Als er iets mis is of zodra we symptomen bespeuren, stappen we naar onze monteur, die ons vraagt onze tong uit te steken en 'Aaaah' te zeggen, om daarna de motorkap te openen.

De mechanistische medische praktijk bestaat uit; verlichten, vervangen of verwijderen. Het lichaam als een machine en een geneeskunde die meer van doen heeft met de onderdelen dan met het geheel. Levende organismen zijn chemische machines - waarmee de kijk op het lichaam als biologisch mechanisme werd versterkt.

Epigenetica
De epigenetica onderkent dat de omgeving en niet het DNA in de cellen het functioneren van de cel bepaalt. Informatie uit de omgeving wordt vertaald in biologische responsen via de activiteiten van het celmembraan, die niet alleen de 'huid', maar ook het brein van de cel is. Cellen zijn dus programmeerbaar. En de programmeur bevindt zich altijd buiten het mechanisme!

Dus ... wie of wat is onze biologische programmeur? Wie of wat is de geest achter onze genen? De bestuurder, en dat zijn wijzelf. De allopatische geneeskunde negeert de rol van de bestuurder van het lichaamsvoertuig, dat wil zeggen de geest.
Ons mensen valt een veel grotere verantwoordelijkheid toe- het vermogen om verantwoordelijk te reageren-  dan we onszelf toedichten. 

De programmeur van het veld, het genie achter de genen, is niemand minder dan onze eigen geest, met onze gedachten en overtuigingen. En de reikwijdte van de onzichtbare vermogens van de geest zijn enorm. De factor die ons ervan heeft weerhouden dit vermogen te gebruiken, is dezelfde als die ons heeft belet dat we genezende vermogens buiten onszelf moeten zoeken. in de mondiale farmaceutische industrie gaan jaarlijks miljarden om!!

Maar nu weten we werkelijk dat er een immaterieel veld is dat invloed heeft op de materiële wereld, en dat vereist een omslag in ons denken, van persoonlijk overleven naar het gedijen van het geheel. We zijn niet alleen verantwoordelijk voor het teweegbrengen van dergelijke veranderinen, maar beschikken ook over het vermogen daartoe.

Het is psychisch

Het is 'psychisch' d.w.z het zit tussen je oren of het heeft te maken met een onveilge jeugd, heeft een negatieve betekenis in onze cultuur. Terwijl 'psychisch' in de zin van je bewust zijn van levenssituaties die spelen in je leven beter zou zijn.
Konsekwent onderdrukte of verdrongen bewustzijnsinhouden kunnen naar de oppervlakte komen tijdens een ziekte. De symptomen die de ziekte kenmerken bevatten een boodschap, je moet je rekenschap geven van je eigen onmacht en 'bewusteloosheid', en tijdelijk afstand doen van je verantwoordelijkheid, teneinde deze weer in kleine stappen bewust op je te nemen.

In de noodzakelijke heroriëntering ligt de kans op een nieuw begin. Het is het doorgronden van een ziektebeeld  tot op het niveau van de ziel doet ons meer bewust worden van onze eigen verantwoordelijkheid. Wanneer we dit inzicht en de daarmee gepaarde verantwoordelijkheid op ons nemen, transformeren we ziekte tot een kans en maken het onszelf mogelijk te reageren op de aanwijzingen van ons eigen patroon.